دلتنگ ترین شیدا

آرزو کردم که یک شب در سراب زندگی چون شراب کهنه ای نوشت کنم اما نشد نازنیم یاد تو هرگز نرفت از خاطرم آمدم تا این سخن آویزه ی گوشت کنم اما نشد شعله شد تا به دل خاکستر احساس تو لحظه ای رفتم که خاموشت کنم اما نشد بعد از آن نامهربانیهای بی حد و حصر سعی کردم تا فراموشت کنم اما نشد
اشکامو رفتم فروختم

- مجازات، می کنمت دل          ترو من دیگه نمی خوام

      انگاری رفته  ز   یادت                روزای تلخه گذشته

          اون همه عهد شکسته             اون همه پینه و وصله

            اون همه خنجر پر زهر                 اون همه دار مکافات

                   اون همه طعنه کنایه               درد  جای   تازیانه 

                       همه زجری که کشیدی           مگه تو رفته ز یادت

 - مثل نعش تو روی دستم          وقتی داشتی جون میدادی

       رنگ رخسارت کبود بود            منم از بغض تو  رنگم

          عینه دفترا سفید بود               من ِ دل ، رفته ز دستم

             پر گریه  بودم  و  غم                 اشکامو رفتم فروختم

                تا باهاش وصله خریدم             این دل رفته ز دست رو

                   با همون لرزش دستام              به امیدی دوخته بودم

                       من صدام تا آسمونا                 پر از غم و سکوت بود

 -حالا باز دوباره انگار                    داری تو دل رو میبازی

    بی سبب میخوای خودت رو           توی یک تله بندازی

     - نگاهی کردی تو بر من                به  تمنای  نگاهم

         وقتی دیدی چشای من              مث  ابران که میبارن

              یادت افتاد غم و زجرت             نخهای بسته رو زخمت

                  توبه کردی که دوباره              قبلمو به دست بیاری

                      بمونی تو در کنارم                واسه ی تموم عمرم

- حالا دیدی عزیزم             من بدت رو نمی خواستم

        ترو میزارم دوباره              توی سینم روی قلبم

            نکنه جائی بری تو                قلب من بری میمیره

               واسه یک لحظه هم،حتی              طپشی بی تو نداره

 - شیدا .م - پنج شنبه ١٧ اردیبهشت ٨٨

 

+نوشته شده در پنجشنبه ۱٧ اردیبهشت ۱۳۸۸ساعت۱:٤٠ ‎ق.ظتوسط | نظرات ()